مثل هیچکس

هر روز با حافظ هر روز با عشق
نویسنده : - ساعت ٩:۳۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٦ آذر ۱۳۸٥
 
  • در عهدِپادشاهِ خطا بخش جرم پوش
  • حافظ قرابه کش شد و مفتی پیاله نوش
  • صوفی زکنج صومعه در پای خم نشست
  • تا دید محتسب که سبو میکشد بدوش
  • احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودشان
  • کردم سؤال صبحدم از پیر می فروش
  • گفتا نگفتنی است سخن گرچه محرمی
  • در کش زبان و پرده نگهدار و می بنوش
  • ساقی بهار میرسد و وجه می نماند
  • فکری بکن که خون دل آمد ز غم بجوش
  • عشق است و مفلسی و جوانی و نوبهار
  • عذرم پذیر و جرم بذیل کرم بپوش
  • ای پادشاه صورت و معنی که مِثل تو
  • نادیده هیچ دیده و نشنیده هیچ گوش
  • چندان بمان که خرقهﺀ ازرق کند قبول
  • بخت جوانت از فلک پیر ژنده پوش
  • تا چند همچو شمع زبان آوری کنی
  • پروانهء مراد رسید ای محبّ خموش
  • حافظ چه آتشی است که از سوز آه تو
  • افتاده در ملایکِ هفت آسمان خروش

 


 
 
هر روز با حافظ هر روز با عشق
نویسنده : - ساعت ۱۱:٤٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ آذر ۱۳۸٥
 
  • گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
  • پیش پایی  بچراغ تو  ببینم  چه شود
  • یارب  اندر  کنف  سایه آن  سرو  بلند
  • گر من سوخته یک دم بنشینم جه شود
  • آخر ای   خاتم  جمشیدِ  سلیمان  آثار
  • گر فتد عکس تو بر لعل نگینم چه شود
  • زاهدِ شهر چو مِهر مَلک و شحنه گزید
  • من اگر  مهر نگاری بگزینم   چه شود
  • صرف شد عمر گرانمایه بمعشوقه و می
  • تا از آنم چه به پیش آید ازاینم چه شود
  • عقلم از خانه بدر رفت و اگر مِی اینست
  • دیدم از پیش که در خانه دینم چه شود
  • من که  در کوی بتان  منزل و مأوی دارم
  • گر دهی  جای به فردوس برینم  چه شود
  • خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفت
  • حافظ   ار   نیز   بداند   که چنینم   چه شود


 
 
هر روز با حافظ هر روز با عشق
نویسنده : - ساعت ٦:٤٤ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٧ آذر ۱۳۸٥
 

مرو  که  در غم هجر تو  از جهان  برویم                     بیا که  پیش تو  از خویش  هر زمان  برویم

سخن بگوی که پیشِ لبِ تو جان بدهیم                     رها مکن که در این حسرت از جهان برویم

روا مدار که جان برلب است و ما ز جهان                     ندیده   کام دل  از  آن   لب و دهان  برویم

خوش آنزمان که ببینیم بر دهان لب تو                        تو  خود بگوی که ما  از برت  چسان برویم

گدای کوی  شماییم  و  حاجتی داریم                       روا  مدار  که   محروم   از   آستان  برویم

نشان وصل بما ده بهر طریق که هست                     که باری  از پیِ  وصل تو  بر  نشان برویم

                                            مگو  که  حافظ  ازین در   برو   برای خدا

                                          که هرچه رای تو باشد جز این برآن برویم


 
 
همیشه
نویسنده : - ساعت ٢:٢٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۱ آذر ۱۳۸٥
 
خیلی کم
با نهایت عشق
با همه وجود
بدون ذره ای غرور
بدون لحظه ای تردید
با تمام روحی که تازه دمیده شده بود
میشد زودتر یا حتی دیرتر
ولی هر چیزی زمانی دارد
اما................................
اما برای همیشه
برای هر نفس
برای هر قطره اشک
برای حتی هر لبخند تلخ
فقط عشق
فقط ما
زندگی میکنم اما........
زندگی میکنم چون میدانم که خوشبختی

 
 
امروز با حافظ
نویسنده : - ساعت ۱۱:٢۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۸ آذر ۱۳۸٥
 

 

کنار آب و پای بید و طبعِ شعر و یاری خوش  

                                           معاشر دلبری شیرین و ساقی  گلعذاری خوش

الا ای طایرِ دولت که قدر وقت میدانی

                                          گوارا بادت این عشرت  که داری روزگاری خوش

عروسِ طبع را زیور ز فکرِ بکر می بندم

                                          بُود کز نقش ایّامم  بدست افتد   نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و دادِ خوشدلی بستان

                                          که مهتابی دلفروز است و طَرْفِ لاله زاری خوش

میی در کاسهء چشم است  ساقی را بنامیزد

                                          که مستی میکند با عقل و می آرد خُماری خوش

هر آنکس را که بر خاطر زعشق دلبری باریست

                                          سپندی گو بر آتش نِه که داری کار و باری خوش

 

                             بغفلت  عمر  شد حافظ  بیا  با  ما  بمیخانه

                            که شنگولانِ سرمستت بیاموزند کاری خوش


 
 
امروز با حافظ
نویسنده : - ساعت ۱٢:٥۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۸ آذر ۱۳۸٥
 

ترا که هرچه مراد است در جهان داری چه غم ز حال ضعيفان ناتوان داری

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان که حًکم بر سرِ آزادگان روان داری

بنوش می که سبکروحی لطيف مدام علی الخصوص در آندم که سرگران داری

بياض روی ترانيست نقش در خور از آنک سوادی از خط مشکين برارغوان داری

ميان نداری و دارم عجب که هر ساعت ميان مجمع خوبان کنی ميان داری

مکن عتاب ازين بيش و جور بردل من بکن هرآنچه توانی که جان آن داری

باختيار گرت صدهزار تير جفاست بقصد جان من خسته در کمان داری

بکش جفای رقيبان مدام و دل خوش دار که سهل باشد اگر يار مهربان داری

وصال دوست گرت دست ميدهد روزی برو که هرچه مراد است در جهان داری

چو ذکر لعل لبت ميکنم خِرَد گويد حديث يا شَکَر است اينکه در دهان داری

چو گل بدامن ازاين باغ ميبری حافظ

چه غم زناله و فرياد باغبان داری